Liefde voelde als drugs.
En ik was verslaafd.
De pieken gaven me vleugels.
De donkere dalen slokten me op.
Het ene moment stond ik op een voetstuk.
Het andere moment…
Werd ik compleet genegeerd.
En ik?
Ik deed alles om die liefde vast te houden.
Ik stopte met naar festivals en de sauna gaan.
Ik leefde niet meer zoals ik was.
En zonderde mezelf sociaal af.
Elke keer als ik dacht:
“Dit is te veel, nu is het klaar…”
Zocht ik tóch weer een volgende shot liefde.
Hij was onvoorspelbaar en kritisch.
En ik dacht dat het aan mij lag.
Dat ík beter mijn best moest doen.
Nog liefdevoller, leuker, mooier, grappiger zijn.
Tot paniekaanvallen en hyperventilaties aan toe.
De intense pieken en dalen kostten mij alles.
Mijn energie, mijn rust, mijn zelfvertrouwen.
Tot ik mezelf helemaal kwijt was.
In paniek, in angst, in eenzaamheid.
“Komt het ooit nog goed met mij?”
Ik dacht dat dit gevoel normaal was.
Maar het was overleven.
Ik stopte met deze relatie.
En ging eindelijk voelen in mijn lijf.
Naar wat het me al die tijd probeerde te vertellen.
En toen… Was liefde er gewoon.
Mocht ik zijn wie ik ben.
Stond ik, ook alleen, stevig.
Kreeg ik relaties die natuurlijk voelden.
𝗥𝘂𝘀𝘁 waar eerst onrust was.
𝗟𝗶𝗲𝗳𝗱𝗲 waar eerst angst was.
Liefde ervaren begint pas… Als je van jezelf houdt.