Ik wilde niet nóg een keer voelen.
Dat ik niet goed genoeg was.
Met een baby van nog geen één jaar.
En een gebroken hart bleef ik achter.
Ik was net moeder geworden.
En ineens stond ik er alleen voor.
Mijn wereld stortte compleet in.
Mijn lijf was veranderd.
Ik was veranderd.
Ik voelde me onzeker. Kwetsbaar.
En toch deed ik zó mijn best.
Een goede moeder.
Een goede vrouw.
Wat ik mezelf bleef afvragen:
“Wat mis ik dan?”
“Waarom lukt mij dit niet?”
“Ben ik dan niet goed genoeg?”
Ik keek om me heen.
En zag hoe het bij anderen zó vanzelf ging.
Liefdevol. Licht. Vol vertrouwen.
Voor mij voelde het anders.
Onzeker. Verdrietig. Alleen.
De angst voor liefde
Wat voor de meesten zo leuk was,
werd voor mij een angst.
Ik raakte mezelf kwijt in relaties.
Dus besloot ik bewust alleen te blijven.
Niet omdat ik geen liefde wilde…
maar omdat ik niet nóg een keer
wilde voelen dat ik niet genoeg was.
Aan de buitenkant hield ik me groot.
Ik deed wat er van me verwacht werd.
Sterk zijn. Zorgen. Doorgaan.
Maar van binnen was ik weer dat meisje dat dacht: “Ik moet liefde verdienen.”
Jezelf kwijtraken in relaties
Achteraf zie ik hoe ik mezelf kwijt raakte in relaties.
Mijn liefde voor hem was niet het probleem. Mijn liefde voor mezelf was dat wel. En daardoor was ik mezelf kwijt geraakt in deze relatie.
Tot ik leerde om met liefde naar mijn pijn te kijken. Te voelen wat mijn lijf mij al die tijd probeerde te vertellen.
En toen gebeurde het onverwachte:
Liefde was er gewoon.
Ik mocht zijn wie ik ben.
Ik stond, ook alleen, stevig.
Ik kreeg relaties die natuurlijk voelden.
Dat is waar liefde ervaren begint.
Bij jezelf.
Pas 8 jaar later kreeg ik weer een relatie.
De intense pieken en dalen kostten me alles: mijn energie, mijn rust en zelfvertrouwen.
In deze podcast deel ik dat verhaal.
Ilona Asmussen
Liefdestherapeut – Hypnotherapeut